Зареях своят поглед над земята
и облакова сянка аз съзрях.
Препускаше игриво над полята,
с весели подскоци, с шумен смях.
И тъй копнеж в мен въстана,
и тъй в магия бях пленен.
Затичах се - не можех да остана,
завинаги аз бях, от нея озарен.
И ето ти късмета
здраво хванал се за мен.
Дари на скитника в несрета
облакова сянка в светъл ден.
Така обхождам вселенските селения,
във владение на призрачно видение.